Perfil de LioNEl retorno del yoFotosBlogListas Herramientas Ayuda

Blog


    29 enero

    Crónicas de Agonia

    El llanto, la lluvia y el hermano.
     
    Esa lluvia constante pero en pequeñas dosis, que lleva días cayendo y ya no cae, no cae porque ha cambiado de sitio. Ahora el cielo son mis ojos y siguen con esa lluvia constante. Querrían hacer la gran tormenta, querrían tronar, relampaguear, pegar el chubasco de sus vidas, pero no lo consiguen: para eso necesitarían soledad física. Soledad física para llorar la soledad psicológica, la que de verdad duele.
     
    Tengo un dolor en el pecho, en los pulmones, en el cerebro, en la nariz y en los ojos. Un dolor oscuro y estúpido, porque sé que es dolor en vano, sé que no tendría que doler, pero en muchos años no había yo sentido algo similar. Esta vez es definitivo y lo sé. Y tiene sus cosas buenas, pero, joder, duele.
     
    Mi hermano se ha ido. Aquel futuro que nunca llegaba, aquel mañana por venir, es ya hoy y mañana será ayer. Y no es que se vaya a París por putos seis meses, no. No es que no le vaya a ver casi nunca, ni vaya a salir de fiesta con él (siquiera una vez al mes), no es que vayamos a empezar a no saberlo todo de la vida del otro, no. No es que ya no le tenga para superar las crisis familiares, ni para giñar sin razón sobre la pesadez de mi padre o cualquier otra cosa, ni para hacer el cachondeo cuando vuelva a casa después de una mierda de día, ni que en casa ya no haya nadie que me entienda, no. Es todo eso y más. Porque eso ya había pasado, pero siempre por tiempo concreto: ahora es indefinido. Que sí, que vuelve en julio, pero como persona inteligente y normal que es, al igual vulve a casa. Ya no vuelve. Es el último paso hacia su independencia y mi soledad casera. Soledad que no se haría tan dura si no fuera tan solo psicológica. Quiero yo también salir. Yo no quiero vivir con mis padres y sin mi hermano, no me parece un trato justo. No quiero ser hija única después de tener al hermano ideal: el hermano-amigo aunque protector de vez en cuando, el hermano melón y molón, educador y corruptor... lo que sea, mi puto hermano, joder.
     
    Eso no quiere decir que no me alegre por él, ni que no quiera que le vaya todo bien (o que no sepa que le va a ir todo bien). Claro que lo sé, y claro que lo quiero. Pero joder, ¿quien no puede entender que duele? ¿Alguien me puede explicar cómo volver a hinchar el corazón cuando se ha quedado hecho una pasita? ¿Alguien me puede ayudar?

    Comentarios (2)

    Espera...
    El comentario que has escrito es demasiado largo. Acórtalo.
    No has escrito nada. Vuelve a intentarlo.
    No se puede agregar tu comentario en este momento. Vuelve a intentarlo más tarde.
    Para agregar un comentario, necesitas permiso de tus padres. Pedir permiso
    Tus padres han desactivado los comentarios.
    No se puede eliminar tu comentario en este momento. Vuelve a intentarlo más tarde.
    Has superado el número máximo de comentarios que se puede dejar en un día. Vuelve a intentarlo en 24 horas.
    Se ha deshabilitado la capacidad de tu cuenta de dejar comentarios porque nuestros sistemas indican que podrías estar enviando correo no solicitado a otros usuarios. Si crees que tu cuenta se ha deshabilitado por error, ponte en contacto con el servicio de soporte técnico de Windows Live.
    Para terminar de dejar tu comentario, realiza la siguiente comprobación de seguridad.
    Los caracteres que escribas en la comprobación de seguridad deben coincidir con los de la imagen o el audio.

    Para agregar un comentario, inicia sesión con tu cuenta de Windows Live ID (si utilizas Hotmail, Messenger o Xbox LIVE, ya tienes una cuenta de Windows Live ID). Iniciar sesión


    ¿No tienes una cuenta de Windows Live ID? Regístrate

    Imagen de Anónimo
    I Fought The Law escribió:
    Coño, es que tu hermano es un jefe-
    31 Ene
    mamenescribió:
    Helen, sí que és dur quan el teu germà marxa definitvament de casa....mira el meu: s'acaba de casar, i ara sí, ell ja té la seva pròpia vida, i no és a casa.
    Es troben a faltar moltes coses, molts petits detalls, fins i tot les baralles que hi va haver durant molt de temps....però no sé, és le cicle vital suposo, estrany, però...saps que ton gemrà t'estima molt, i que mai perdreu el que teniu Helen.
    Un petonàs enoooooooooooooorme flor
    29 Ene

    Vínculos de referencia

    La dirección URL del vínculo de referencia de esta entrada es:
    http://arroyina.spaces.live.com/blog/cns!C59F745BAFC46E1C!1703.trak
    Weblogs que hacen referencia a esta entrada
    • Ninguno